Karol Darwin był człowiekiem, który odwrócił się od Boga, ponieważ nie mógł pogodzić pojęcia miłującego Boga z rzeczywistymi cierpieniami, jakie wokół dostrzegał. W rezultacie ta jego niewiara wniosła znaczący wkład do rozwoju tak zwanej „teorii ewolucji”, mitu, który tak wielu zaślepił dalece wobec prawdy Słowa Bożego. [1]
W styczniowym wydaniu czasopisma 1992 Impact (Uderzenie) - (wydawanego przez Instytut Badań Kreacjonistycznych), John Morris napisał artykuł o dylemacie Darwina odnośnie tego, jak pewna złożona część ludzkiego ciała mogła powstać przypadkowo:
Ulubionym przykładem oczywistego projektu zawsze było ludzkie oko. Mając na względzie wielość funkcjonujących części – soczewkę, rogówkę, tęczówkę, itp., sterujące mięśnie, czułe pręciki i czopki siatkówki, które przetwarzają energię światła na sygnały chemiczne, nerwy optyczne, które przekazują te sygnały do dekodującego centrum mózgowego – i tak dalej, widzimy niewątpliwie, że oko zostało zaprojektowane przez niewiarygodnie inteligentnego Projektanta, który posiadł pełną wiedzę z optyki fizycznej.
Darwin z powodu złożoności oka był bardzo sfrustrowany, chociaż on wiedział tylko cząstkę tego, co do dnia dzisiejszego naukowcy odkryli. W swej książce, O Pochodzeniu Gatunków, Darwin zamieścił fragment zatytułowany „Organy o pełnej doskonałości i złożoności”, w którym on oznajmia: „Przypuszczenie, że oko, z jego wszystkimi niezrównanymi urządzeniami dla dostosowania ogniska do różnych jaskrawości i dla korekcji aberracji sferycznych i chromatycznych, mogłoby zostać uformowane w procesie selekcji naturalnej – wyznaję to otwarcie – wygląda jako w najwyższym stopniu absurd”. Jednak na następnych kilkunastu stronach opisuje on swoje domniemania jak to mogłoby się wydarzyć. Można się zaciekawić, dlaczego Darwin był zmuszony do tłumaczenia się i bronienia tego, co uznał za wniosek absurdalny. Jego motywacja staje się jasna na podstawie dalszego cytatu.
Pamiętajmy, że Darwin dorastał w domu nominalnie religijnym, lecz jego rozległa rodzina miała zdecydowaną perspektywę anty-chrześcijańską. Darwin osobiście studiował z zamiarem nauczania, co przy skłonnościach badawczych - u osób ewentualnie odrzucających wiarę Chrześcijańską - było w tamtych dniach powszechne.
W liście do profesora Asa Graya z Harvardu, propagatora ewolucji na kontynencie amerykańskim, najwyraźniej w obronie Gray-owskiej „ewolucji teistycznej”, w dniu 22 maja 1860 Darwin napisał: „Nie miałem zamiaru pisać ateistycznie. Jednak ja osobiście nie mogę dostrzec - tak jasno jak to inni widzą, ani tak, jak sam sobie powinienem tego życzyć - świadectwa projektu i korzyści [dobra] pod każdym naszym względem. Dla mnie w świecie zbyt marnie [wyróżnienie nasze] to wygląda. Nie mogę sobie wyperswadować, że wielkoduszny i wszechmogący Bóg mógł zaprojektować i rozmyślnie stworzyć ichneumonidae [pasożyty] z wyraźną intencją żywienia ich wewnętrznymi częściami żywych ciał gąsienic, lub tego, że kot może igrać z myszką. Nie wierząc w tamto, nie widzę konieczności wiary także w to, że najwyraźniej oko zostało zaprojektowane”. [2]
Warto zauważyć, że Darwin przygotowywał się do nauczania, lecz w końcu odrzucił wiarę chrześcijańską. Widocznie to, czego był nauczany, kładło cień na Boga przez ludzkie cierpienia. Nie będąc w stanie doprowadzić się do wiary, że „wspaniałomyślny i wszechmogący Bóg” mógłby być odpowiedzialny za cierpienia świata, doszedł on do wniosku, że Bóg nie może istnieć. Jeśli nauczanie, jakie Darwin otrzymał, było takie samo, jakie w tej sprawie otrzymała większość Chrześcijan, to jego rozczarowanie staje się zrozumiałe. Jedynie Bóg wie, jak wiele milionów innych odwróciło się Odeń z tej samej przyczyny.
Niemal każdy człowiek, w pewnej chwili swego życia, odnośnie zła, grzechu i cierpienia zadaje pytania takie, o jakich wspomnieliśmy na początku tego rozdziału. Zadawanie poprawnych pytań jest potężnym kluczem do otrzymania poprawnych odpowiedzi. Jesteśmy zgodni z sugestią Kushnera, że zbyt wielu ludzi mogło zadawać nieodpowiednie pytania:
Czyż to możliwe, że to nie Bóg sprawia złe rzeczy, jakie się nam wydarzają? Czyż to możliwe, że On nie decyduje, która rodzina powinna urodzić upośledzone dziecko, że to nie On wybrał Rona, aby został okulawiony przez pocisk, lub Heleny aby zapadła na degenerującą chorobę, lecz że On raczej trwa w gotowości pomagania im oraz nam, osłaniając nas od tragedii tak, abyśmy mogli pozostawać poza poczuciami winy i gniewu, które nas Odeń oddzielają? Czyż to możliwe, że pytanie, „jak Bóg mógł mi to uczynić” jest rzeczywiście nieodpowiednim pytaniem, jakie moglibyśmy zadać? [3]
Teraz spróbujemy zadać poprawne pytania i uczynić wszystko, co tylko możliwe, aby udzielić wam na nie biblijnych odpowiedzi.
