Jesli Bóg sprawuje pełną kontrolę nad światem, to w końcu On jest odpowiedzialny za wszystkie ludzkie cierpienia. – zarówno przez ich sprawianie, jak też przez dopuszczanie do nich. Czyż miłowanie Go w takich okolicznościach nie jest rzeczą trudną? Może dlatego z ust wielu Chrystian słyszymy tego rodzaju eufemizmy mające złagodzić wymowę ludzkich uczynków wyświadczanych innym ludziom, co powinno być wprost nazwane zniszczeniem własności, kradzieżą, torturą, lub morderstwem z premedytacją i zasługiwać na więzienie. Powiedzieć, że Bóg „powołał kogoś do domu” brzmi o wiele lepiej aniżeli powiedzenie, że On „zmarnował” biedną duszę.

Jak zazwyczaj, pytanie brzmi: Co na ten temat mówi Biblia? Czy Boże Słowo mówi, że On sprawuje kontrolę nad wszystkim, co tylko wydarza się na tym świecie? Wcale nie. W rzeczywistości Pismo wyjaśnia, że to Diabeł wywiera przemożny wpływ na sprawy rodzaju ludzkiego.

1 Jana 5:19
My wiemy, że jesteśmy dziećmi Boga, a cały świat pozostaje pod kontrolą złego.

Słowo Boga także mówi, że Szatan włada mocą śmierci, co oznacza, że w ostateczności to on jest tym, który sprawia śmierć. Wywołuje ją albo wprost, poprzez pośrednictwo złego ducha, takiego jak duch morderstwa, sprawiającego, że jeden człowiek zabija drugiego, albo pośrednio, poprzez niezliczone choroby, jakie on wprowadził na świat.

Hebrajczyków 2:14
Skoro zaś dzieci mają udział we krwi i w ciele, więc i On również miał w nich udział, aby przez śmierć zniszczyć tego, który miał władzę nad śmiercią, to jest diabła.

W wielce inspirującej książce Rogera Steera, zatytułowanej: „J. Hudson Taylor, Człowiek w Chrystusie”, znajdujemy charakterystyczne przykłady mylących eufemizmów o końcu życia ludzkiego za Boską przyczyną. Taylor, pomiędzy rokiem 1854 a 1905, prowadził jedną z bardziej wpływowych misji Chrześcijańskich, jaka kiedykolwiek działała w Chinach. Steer, kartkując dziennik Taylora, przytacza jego konwersację z ośmioletnią córką Grace, jaką prowadził, kiedy ona leżała na łożu śmierci, umierając na zapalenie opon mózgowych: „Pochylając się ku Grace, powiedział: ‘Myślę, że Jezus zamierza Cię zabrać do siebie. A Ty nie obawiasz się zawierzyć Mu siebie, czyż nie tak?’” [1]

Po jej śmierci Taylor napisał:

Nasza droga, maleńka Gracie! Jakże mi brak jej słodkiego głosu o pranku, jednego z pierwszych dźwięków, jaki nas witał przy przebudzeniu – i później przez cały dzień! Kiedy odbywałem spacery, mając ją u swego boku, natrętna myśl powracała jak katusza: „Czyż to możliwe, abym nigdy więcej nie doświadczał uścisku jej maleńkiej dłoni, abym przestał słyszeć jej słodki szczebiot z miłych usteczek, i już nigdy nie radował się rozbłyskiem jej oczu? Ale jeszcze ona nie została stracona. Jednak nie mogłem już jej odzyskać… OGRODNIK NADSZEDŁ I ZERWAŁ RÓŻĘ [podkreślenie nasze]. [2]

Dalej Steer pisze, że później, gdy 33-letnia Maria, żona Taylora, zapadła na śmiertelną chorobę, to on „nie mógł z pełnym przekonaniem modlić się o jej powrót do zdrowia”. [3] Jakże rozdziera nam serce, że Taylor, na skutek niezrozumienia Pism, nie mógł zdobyć się na rozpoznanie, czy jest Bożą wolą uzdrowić jego żonę, przez co nie miał on motywacji do modlitwy z wiarą. Być może, gdyby on był do tego zdolny, jego żona ona zostałaby uzdrowiona. Po jej śmierci, po której pozostawiła czworo dzieci, Taylor napisał:

W głębinach mojej duszy rozkoszowałem się przekonaniem, że Bóg sprawuje - lub rozmyślnie dopuszcza – do wszystkich zdarzeń i sprawia to wszystko, co w efekcie końcowym ma się obrócić ku dobru tym, którzy Go kochają. On - i tylko On - wie, kim dla mnie była moja żona. On wiedział, jak wielką ona była światłością moich oczu i radością mojego serca… Lecz On także widział, że zabranie jej było rzeczą dobrą; w istocie rzeczą dobrą dla niej samej. Dlatego On w swej miłości zabrał ją bezboleśnie. A to było nie mniej dobre dla mnie, przez co odtąd muszę troszczyć się i cierpieć samotnie – lecz nie samotnie, gdyż Bóg jest bliżej mnie niż kiedykolwiek. [4]

Dziennik Taylora odsłania rąbek istotnego pytania: “Gdzie jest Boża miłość ku tym, których On nie ‘zabiera’ bezboleśnie?” Jakże musi Boga boleć, gdy On widzi kogoś, kto niewątpliwie kocha Go bardzo, lecz daje się przez taki błąd zwieść i w obliczu praktycznej przeciwności aż tak osłabnąć. Jakże ponury jest ten pogląd, ukorzeniony w chrześcijaństwie. Takiego semantycznego błądzenia można byłoby uniknąć, gdyby tylko prawda Słowa Bożego była właściwie nauczana, a oskarżenia zostałyby skierowane tam, gdzie powinny – na ramiona Diabła, które pewnego dnia zostaną spopielone (Ezechiela 28:18).