Kiedy wydarzy się tragedia, to w umysłach rodziny i przyjaciół często pojawia się pytanie, „dlaczego Bóg do tego dopuścił”? Jeśli w wypadku drogowym zostaje zabite dziecko, to w uszach niektórych ludzi zabrzmiałoby to zbyt okropnie, gdyby rodzice stwierdzili wprost, „Bóg zabił naszego syna”. Raczej eufemistycznie mówią oni, że Bóg „dopuścił” do tego, aby dziecko zginęło taką śmiercią. Ale postawmy pytanie, czy logiczny umysł powinien czynić jakiekolwiek rozróżnienie pomiędzy tymi dwoma rodzajami śmierci? Według nas, różnicy nie ma. Wątpimy też, czy według waszej opinii jest inaczej. Jeżeli Bóg do tragicznego zdarzenia dopuścił, chociaż mógł je powstrzymać, to - bez wątpienia - On ponosi odpowiedzialność za tę tragedię.

Zatem dlaczego nie pozwolić samemu Bogu wypowiedzieć się w tej sprawie poprzez stronice Słowa „Przezeń natchnionego”? Wszak On - poprzez wielu pobożnych ludzi, których inspirował - jest jedynym Autorem Jego zwięzłego, pisemnego objawienia dla ludzi o tym, kim On jest, jaki jest Boży charakter i jak On w szczegółach odnosi się do ludzi, którzy stanowią Jego pierwszoplanową troskę. Biblia mówi, że szatan jest tym, który zawiaduje mocą śmierci. To znaczy, że ostatecznie on jest tym, który powoduje śmierć. To on określa kierunek i sprawia bezpośrednio - przez interwencję złego ducha, takiego jak duch morderstwa - lub pośrednio przez jedną z niezliczonych chorób, jakie on wprowadził na świat, lub przez niszczycielski żywioł, albo przez miliony „przypadków”, w których jeden człowiek zabija drugiego.

Hebrajczyków 2:14
Skoro zaś dzieci mają udział we krwi i w ciele, więc i On również miał w nich udział, aby przez śmierć zniszczyć tego, który miał władzę nad śmiercią, to jest diabła.

Przypuśćmy, że siedzisz w restauracji z dwoma przyjaciółmi, Billem i Joe. Bill, z ciężką fajką w ręce, wygląda przed tobą na chłopa, który sprawia wrażenie. Bill zwraca się do Joe z pytaniem, „Jak się ma twoja rodzinka”? Kiedy się połapiesz w sytuacji, czy nie oskarżasz Billa prawie tak, jakbyś oskarżał faceta, który uderzył cię fajką? Kto może prawdziwie kochać takiego Boga, który sprawia cierpienie, albo takiego, który mógłby zapobiec, ale pomimo tego decyduje się do zdarzenia „dopuścić”?

Na początku Bóg zadecydował, aby zarówno aniołów jak i ludzi obdarzyć wolną wolą. Bóg jest MIŁOŚCIĄ (1.J.4:16), a prawdziwa miłość wymaga dawania innym wolności bez oczekiwania jakiegokolwiek odwzajemniania. Zatem, Bóg „dopuścił” albo „przyzwolił” także na taką możliwość, aby diabeł w odpowiedzi na miłość, czynił szczere i niewymuszone dobro lub zło – według swej wolnej decyzji. Jeśli wydarzy się coś przeciwnego Bożej woli to oznacza, że On nie mógł w tym momencie tego zdarzenia powstrzymać bez postąpienia wbrew swej naturze. Jak można to uzasadnić? My wierzymy, że istnieją trzy bardzo istotne uzasadnienia:

Po pierwsze , ponieważ w obecnie toczącej się walce duchowej pomiędzy dobrem i złem Bóg jest tym Jedynym najpotężniejszym, a Jego prawa natura wymaga, aby postępował sprawiedliwie, nawet wobec swego nieprzejednanego wroga, diabła. Po drugie, Bóg, według Swych zasad, nie może ograniczać czyjejś osobistej, wolnej woli. Po trzecie, Boża sprawiedliwość wymaga, aby ludzie doświadczali konsekwencji swego nieposłuszeństwa.

Jeśli powiemy, że Bóg nie zawsze może powstrzymać zło, to w umysłach wielu Chrystianach mogłoby wzbudzić się fatalistyczne powątpiewanie odnośnie „suwerenności Boga” [1]. Takiej sugestii jednak w Piśmie nie znajdujemy. Dlatego większość Chrystian po prostu wierzy, że Bóg rządzi wszystkim, cokolwiek tylko się wydarza, a zatem za to wszystko ponosi odpowiedzialność. Większość Chrystian było także nauczanych, iż Bóg jest „wszechmogący”, co według Webstera znaczy „wszechpotężny” [2]. Oczywiście Bóg nie dysponuje wszelką mocą, ponieważ Szatan też ma swoją część. My wierzymy, że większość Chrystian używa terminu „wszechmogący” w znaczeniu, że Bóg ma największą moc, a zatem może uczynić, cokolwiek tylko zechce. Chociaż my także wierzymy, że istotnie Bóg jest najpotężniejszy, to jednak Jego Słowo pokazuje nam, że on nie zawsze może czynić cokolwiek tylko zechce, lub kiedykolwiek chce. Zatem jest jasne, Bóg Sam Siebie ograniczył w Swym Słowie zarówno pod względem zakresu wykonania swoich dzieł, jak i pod względem swych zaniechań.

Na przekór temu jak bardzo w okresie Świąt narodzenia Pańskiego możemy rozkoszować się śpiewaniem wersetów o „Radości dla świata” [3], pobieżny wgląd w jakąś gazetę lub wiadomości TV niezbicie nam uświadamia, że Jezus nie rządzi na ziemi, ponieważ to miejsce jest nadal całkowicie zmierzwione. Raj został definitywnie utracony. Istnieje znaczna liczba wersetów biblijnych, które najbardziej definitywnie i jasno ukazują, że świat jest nie jeszcze poddany pod rządy naszego Pana. Na przykład:

1 Koryntian 15:24-26
(24) … potem nastanie koniec, gdy odda władzę królewską Bogu Ojcu, gdy zniszczy wszelką zwierzchność oraz wszelką władzę i moc.
(25) Bo On musi królować, dopóki nie położy wszystkich nieprzyjaciół pod stopy swoje.
(26) A jako ostatni wróg zniszczona będzie śmierć.

Na podstawie powyższych wersetów jest oczywiste, że istnieje jakaś „zwierzchność”, jakaś „władza” i jakaś „moc”, która nie została Panu jeszcze poddana. Co więcej, jest oczywiste, że śmierć jest wrogiem Boga. Zatem śmierć nie jest narzędziem, którym Bóg się posługuje i że dotąd nie została ona unicestwiona. A oto jeszcze bardziej trafne wersety:

Hebrajczyków 10:12-13
(12)  lecz gdy On złożył raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, usiadł po prawicy Bożej,
(13)  oczekując teraz, aż nieprzyjaciele jego położeni będą jako podnóżek stóp jego.

Ponieważ teraz Pan Jezus oczekuje, aby Jego nieprzyjaciele stali się Jego podnóżkiem, to jest oczywiste, że oni jeszcze Jemu nie zostali podporządkowani. A jednak Bóg w swej walce jest najpotężniejszy i najmądrzejszy, co oznacza, że ludzka historia - jako całość - przebiegnie według Jego woli. „Całość” zostanie złożona z poszczególnych osób – tych cząstek ludzkiej historii, które wybrały wiarę w Boże Słowo i sprawują uczynki według Jego woli.

Myśląc o szansach przewidywanego Boskiego zwycięstwa rozważ analogię partii szachów pomiędzy dawniejszym mistrzem szachowym świata Bobby Fisherem a szefem akademickiego klubu szachowego. Chociaż ten ostatni może uprzedzić kilka posunięć swego przeciwnika, co – w ocenie mało doświadczonego obserwatora – momentami może wyglądać nawet na chwilową przewagę, to końcowy wynik nie pozostawia żadnych wątpliwości. Nie ma znaczenia, co słabszy gracz uczyni według swojej wolnej woli. Mistrz zawsze znajduje strategię wyższego rzędu, która przynosi mu druzgocące zwycięstwo. Podobnie też i Bóg nie potrzebuje wytężać się w grze, aby swym partnerem tak manipulować, iż zrealizuje Swe zamierzenia.

Niektórzy Chrystianie w pierwszym odruchu mogą odczuwać wielkie zaskoczenie, a nawet poczucie bezsilności słysząc, że Bóg nie steruje wszystkim cokolwiek może się wydarzyć. Takie zaskoczenie może mieć miejsce, jeśli oni położyli większą ufność w swej fatalistycznej predestynacji aniżeli w Bożej miłości, mocy, umiejętności, zaradności i gotowości do dotrzymania Jego obietnic zarówno w odniesieniu do teraźniejszości jak i przyszłości. Uświadomienie sobie tej prawdy „podnosi stawkę” pod względem ważności każdego naszego osobistego wyboru w odpowiedzi na Boskie dyrektywy.

Jak widzimy, mamy tu tylko jedną z następujących możliwości: