W Biblii nie ma wersetu odnoszącego się szczegółowo do kremacji zwłok w kategoriach aprobaty lub dezaprobaty takiej praktyki pośród Chrześcijan. Bóg pod tym względem nie dał żadnych przykazań odnośnie postępowania społeczeństwa z ciałami zmarłych osób. W kulturach biblijnych były różnorodne sposoby postępowania z ciałami zmarłych, przy czym Bóg szczegółowo ani żadnego z nich nie zaleca, ani nie zabrania.
W antycznym Izraelu preferowano grzebanie zmarłych w ziemi, lecz to był jedynie zwyczaj, a nie przykazanie. Znane są przypadki, kiedy ciało zostało spalone, jak na przykład, kiedy ludzie z Jabesz- Gilead spalili ciało Króla Saula, które zostało zbezczeszczone przez Filistynów, wtedy także spalili ciała synów Saula (1.Sam.31:12). Także ciała niektórych przestępców, takich jak zwyrodnialcy seksualni, były spalane. Achan, wraz z jego rodziną, która sprowadziła Boży gniew na Izraela, zostali spaleni przez zbór [Izraelski] (Joz.7:25). Czytamy także w księdze Amosa 6:10 o tym, że kiedy było oblężenie i plaga, to ciała zmarłych miały być, wraz z ich domami, palone. Można przypuszczać, że po tych kremacjach kości były zbierane i zagrzebywane w ziemi podobnie, jak w przypadku Saula (1.Sam.31:13).
Inną praktyką, zarówno w Izraelu jak i w sąsiednich krajach, było pozostawianie zwłok na ziemi, gdzie one rozkładały się i były zjadane przez ptaki lub zwierzęta. Taki kres zapowiedział Goliat Dawidowi (1.Sam.17:44) i także Dawid taką samą groźbą Goliatowi się odwzajemnił (1.Sam.17:46). W ten sposób został potraktowany zły król Judy, Jojakim (Jer.22:19). Po przyszłej bitwie Armagedońskiej będzie tak wiele ciał zmarłych, że będą one pozostawione nie pogrzebane, aż zostaną zjedzone przez ptaki i zwierzęta (Jer.7:33; Obj.19:21).
Egipcjanie, podobnie jak i Izraelici, ciała swych zmarłych zwykle grzebali w ziemi, a nawet przedtem starannie niektóre z nich balsamowali. Persowie niekiedy wystawiali ciała swych zmarłych na otwartą przestrzeń, (co czynili też i Amerykańscy Indianie). Starożytni Grecy praktykowali grzebanie w ziemi, lecz później praktykowali szeroko także kremację. Rzymianie na ogół zmarłych grzebali, ale niekiedy stosowali kremację a następnie – wyprzedzając erę Chrześcijańską – dla upamiętnienia ludzi, których zwłoki zostały skremowane, budowali Rzymskie pomniki wzdłuż Via Appia (główna aleja Rzymu). W Jerozolimie, na wschodnich krańcach miasta, znajdują się dowody tego, że w erze Rzymskiej ciała przestępców były niekiedy wrzucane do Doliny Hinnom (Hebr. „Gehenna”) a następnie palone.
Rozważając rozmaite praktyki, jakie w kulturach biblijnych stosowano wobec ciał zmarłych, można z pewnością twierdzić, że gdyby Bóg preferował jakiś szczególny sposób, w jaki On by pragnął, abyśmy postępowali z ciałami naszych ukochanych, to by nam to oznajmił, jeśli nie w Starym Testamencie, to z pewnością w Nowym, kiedy kremacja była szerzej praktykowana.
Dlaczego nie wydaje się być rzeczą dla Boga istotną jak my postąpimy z naszymi zmarłymi? Jakkolwiek całkowicie nie możemy być tego pewni, to jedną rzecz wiemy: Bóg przykłada wielkie znaczenie do tego, co czynimy podczas naszego życia. Pod tym względem powinny dźwięczeć w naszych uszach Słowa Eklezjastesa: „Na co natknie się twoja ręka, abyś to zrobił, to zrób według swojej możności, bo w krainie umarłych, do której idziesz, nie ma ani działania, ani zamysłów, ani poznania, ani mądrości” (Kazn.Slm.9:10).
Ponadto, niezależnie od tego jak postępujemy z ciałami zmarłych, one i tak powrócą do „prochu”. Jakieś 6000 lat temu Bóg powiedział do Adama to, co okazało się prawdą: „prochem jesteś i w proch się obrócisz” (1.Mojż.3:19). Hebrajski wyraz przekładany jako „proch” brzmi aphar, co w Starym Testamencie jest interpretowane na wiele sposobów: spieczona ziemia, kurz, proszek, popiół, gleba, ziemia, miazga, śmieci.
Dekompozycyjny powrót do postaci kurzu może zajść na wiele sposobów. Ciało człowieka może: 1) zostać pogrzebane w ziemi i ulec powolnemu rozkładowi, 2) zostać spalone w ogniu, aby w ten sposób rozpaść się szybko, 3) zostać zatopione, aby ulec rozkładowi pod wodą, 4) umrzeć na odludziu i zostać pożarte przez zwierzęta i owady. W końcu niezależnie od tego jak my umrzemy i jaki los spotka nasze ciała, skończymy jako „proch”. Najwidoczniej, z Bożej perspektywy, nie ma ani dobrych, ani złych sposobów postępowania z ciałami naszych zmarłych.
My osobiście tak myślimy i praktykujemy, gdyż kremacja ma sens z wielu przyczyn. Chociaż większość Chrześcijan została tak nauczona, że śmierć jest jedynie „oddzieleniem od Boga” i że „zmarła” osoba „żyje” w jakiejś niematerialnej formie, to Pismo mówi, że śmierć jest końcem życia. Zatem osoba, która umarła, nie może wiedzieć, co się dzieje z jej ciałem. A ci, którzy są odpowiedzialni za pogrzeb, jeśli raczej oddadzą ciało do kremacji zamiast wydawać fortunę na fantazyjną trumnę, która ma zostać pogrzebana i spróchnieje, zaoszczędzą sporo pieniędzy.
Jezus powiedział, że znajomość prawdy czyni nas wolnymi (Jana 8:31-32). Proste odwrócenie tego uświadamia nam, że jakieś błędne przekonanie do pewnego stopnia człowieka zniewala, czy on tego jest świadom, czy nie. Błędna nauka, że umiera tylko ciało człowieka, podczas gdy dusza i duch gdzieś żyje, wywołuje u tych jego umiłowanych, którzy żyją nadal, rozmaite rodzaje problematycznych złudzeń.
Stosownie do tematu tego artykułu ci, co przeżyli, mogą myśleć, że ich zmarli krewni mogą widzieć, jak oni z ich ciałami postępują. Oni mogą nawet myśleć, że zmarły ma teraz moc w jakiś sposób na ich życie oddziaływać, pozytywnie lub negatywnie. Na rodzinę, która znajduje się w smutnej sytuacji, takie przekonania narzucają finansowe brzemię, co może powodować zaciąganie znacznych pożyczek w celu zakupu kosztownej trumny, zamiast wybrać bardziej racjonalny, korzystny sposób.
Poselstwo Biblii jest dla nas wielce pocieszające, ponieważ ono oznajmia, że nie powinniśmy być przytłoczeni obawą odnośnie tego, co się stanie z ciałami naszych ukochanych, niezależnie od tego jak lub gdzie oni zmarli. Według Biblii, nie ma „poprawnego sposobu” postępowania z ciałem zmarłego, który - z Bożej perspektywy - dawałby nam poczucie doskonałości. W planie Bożym śmierć nigdy nie istniała i ona nie została dopuszczona na stałe. Śmierć jest naszym wrogiem (1.Kor.15:26), a ci, którzy śpią w objęciach śmierci, zostaną wzbudzeni ze śmierci niezależnie od tego w jaki sposób ich ciała powróciły do prochu lub jak długo w stanie prochu pozostawały.
Rzeczą, która jest warta uwagi, jeśli chodzi o postępowanie z ciałami zmarłych jest to, że kiedy Bóg zmarłych wzbudzi i osądzi ich, wtedy przed każdą osobą otworzą się dwa losy: - albo życie wieczne z Bogiem w ciele, które nigdy nie umrze, a zatem nigdy nie będzie potrzebowało pogrzebu lub kremacji; - albo wrzucenie do jeziora ognistego, gdzie ta osoba zostanie w pewnym momencie spalona, czyli poddana kremacji przez Boga.
Chociaż nie znamy idealnej drogi postępowania z ciałem zmarłego, jest rzeczą poprawną tak postępować w twoim żywym ciele: osiągnąć zbawienie, posiąść poznanie prawdy, i służyć Bogu. Jeśli osiągniesz zbawienie, możesz być pewnym, że jeśli „zaśniesz” przed przyjściem Chrystusa po Kościół, niezależnie od tego, kiedy i jak umrzesz, to do życia wiecznego zostaniesz wzbudzony w nowym ciele, nigdy ponownie nie umierającym. Kiedy Pan Jezus przyjdzie wzbudzić wszystkich zmarłych Chrześcijan i zabrać nas w górę na spotkanie z Nim na powietrzu, aby na zawsze być z Nim, wtedy od tamtego dnia, każdy chrześcijanin będzie żył znowu (1.Tes.4:16-17).
