Istnieje powiedzonko, “Jeśli to chodzi jak kaczka i kwacze jak kaczka, to z pewnością jest kaczka”. Jeśli akurat patrzysz na kaczkę, to powiedzonko jest w porządku i brzmi poprawnie. Lecz czy ono ma zastosowanie, jeśli poszukujesz prawdy? Jak wygląda prawda? Prawda zawiera pewne właściwości, które ją znamionują i oddzielają od teorii, idei, opinii i domniemań, a nade wszystko od nieprawdy i kłamstw. Chrześcijaństwo wyznaje pewne charakterystyczne prawdy, poczynając od istnienia Boga, Ojca Jezusa Chrystusa. Jeśli my, Chrześcijanie poznamy charakterystyki prawdy, to będziemy mogli gruntowniej zrozumieć naszą własną wiarę, jak też oznajmiać ją innym. Będziemy także lepiej wyposażeni do odpierania ataków na wiarę chrześcijańską i nie tylko ją obronimy, lecz odniesiemy całkowite zwycięstwo nad naszymi adwersarzami. A ponad wszystko, jeśli wszechświat jest oparty na prawdzie, to wiara oparta na prawdzie wnosi do umysłu stateczność i przepełnia duszę.

Kiedy w Bractwie Ducha i Prawdy (Spirit & Truth Fellowship) studiowaliśmy i badaliśmy zagadnienie Prawdy, doszliśmy do wyodrębnienia sześciu charakterystyk, jakimi ona się wyróżnia [1]. A oto tych sześć charakterystyk prawdy: absolutność, przystawalność, spójność, uniwersalność, wyłączność i obiektywność. Charakterystyki te nie są całkowicie niezależne miedzy sobą. W rzeczywistości one miedzy sobą się zazębiają i wzajemnie się obejmują. Jednakże one prawdę definiują na różne sposoby, dzięki czemu możemy ją pełniej rozpoznać i zrozumieć.

Absolutność

Kiedy coś jest absolutne (czyli bezwzględne), to znaczy nie może być odnoszone (czyli porównywane) do niczego innego. Możemy lepiej zrozumieć pojęcie bezwzględności, kiedy zrozumiemy jego przeciwieństwo, „względność”. Aby cokolwiek mogło być względne, musi koniecznie wobec siebie mieć jakiś stan odniesienia. Na przykład jesteśmy skłonni myśleć o przemijaniu czasu jako czymś bezwzględnym, że jedna minuta jest wszędzie, dla każdego z nas, taka sama. Jednak współcześni naukowcy mogą wykazać, że pojmowanie czasu jest względne, że ono zależy jeszcze od czegoś innego. Przykładem prawdy jest, że Bóg istnieje. On istnieje wszędzie, dla każdego. On nie jest Bogiem różnorodnym przy różnych prędkościach, lub poza zasięgiem pola grawitacyjnego, wewnątrz kościoła lub poza nim, lub dla innych ludzi. On jest taki sam dla każdego, wszędzie, zawsze. W tym miejscu powinniśmy zauważyć, że nie cała prawda jest natychmiast oczywista dla każdego. Fakt, że wielu ludzi nie rozpoznaje istnienia Boga nie znaczy, że Jego istnienie nie jest prawdą. To po prostu znaczy, że ludzie ci rozminęli się z pojęciem prawdy. Prawda jest absolutna, a nie względna, zatem samo istnienie prawdy nie jest uzależnione od ludzkiego jej rozpoznania. Także istnienie Boga nie jest zależne od tego czy ktokolwiek Go rozpoznaje lub Weń wierzy.

Przystawalność Prawda jest absolutna, zatem ona przystaje do rzeczywistości w taki sposób, jak rzeczy się mają. Ponieważ prawda istnieje, to „rzeczywistość” jest tym, co pozostaje w zgodzie z prawdą. My to rozumiemy, kiedy napotykamy stwierdzenia zarówno prawdziwe jak i fałszywe. Stwierdzenie fałszywe okazuje swój fałsz, gdy nie odpowiada rzeczywistości. Policja używa zasadę przystawalności dla wykrycia, czy podejrzany kłamie. Czy to, co ktoś mówi, odpowiada rzeczywistości? Chrześcijanie powinni wiedzieć, że ludzkie przekonania i punkty widzenia, które dla nich samych są tak oczywiste, mogą nie być zgodne z prawdą. Douglas Grothius zaobserwował poprawnie, że „my wszyscy mamy różne punkty widzenia (które mogą być stronnicze, podejrzliwe, lekceważące, aroganckie, niepełne i tak dalej), ale nasze punkty widzenia zaledwie przybliżają nasze poczucie tego, co jest prawdziwe; one nie określają prawdy. Punkt widzenia może być częściowo prawdziwy, wielce prawdopodobny, lub w znacznym stopniu fałszywy…” [2]

Żyjemy w świecie, który wywyższa ludzkie idee, przekonania i punkty widzenia. W rzeczywistości niektórzy ludzie traktują je niegrzecznie a niewykształceni twierdzą, że czyjeś przekonania są złe. Wszyscy w swych niezgodnych twierdzeniach byliby poprawni, gdyby nie istniała taka rzecz jak prawda, ponieważ wtedy każdy miałby rację niezależnie od tego, jak szeroko ich przekonania się różnią. A jednak prawda istnieje, a ponieważ tak jest, to ludzie ze swej natury nie mogą wytrzymywać przeciwnych poglądów na cokolwiek (t. zn. czy Bóg istnieje, czy nie istnieje) i obydwaj będą w porządku. Rzeczywiście, ponieważ prawda istnieje, to wartość każdego punktu widzenia zależy od tego, jak dokładnie odnosi się on do rzeczywistości, czyli do prawdy. Dlatego kłamstwo i nieprawda są tak niebezpieczne, że one odciągają nas od prawdy. Przez cały czas widzimy to w świecie wokół nas. Kłamstwo lub nieprawda odnośnie tego, co jest dobre do jedzenia lub jako lekarstwo, może doprowadzić człowieka do choroby lub śmierci. Jest smutne, że konsekwencje wiary w kłamstwo odnośnie Boga i Jezusa (na przykład, że oni nie istnieją albo, że Jezus nie jest potrzebny do zbawienia) mogą prowadzić człowieka jak nieżywego, ale śmierć będzie wieczna. Tak więc nieprawda lub kłamstwo odnośnie Boga i Jezusa są rzeczywiście niebezpieczne!

Spójnosc

Spójnosc jest zgodnoscia wewnetrzna. Prawda nie moze byc sprzeczna wewnetrznie lub zewnetrznie. Podczas debat pomiedzy nauka i religia od czasu do czasu slyszymy kogos mówiacego, „Dobrze, to moze byc prawdziwe w religii, ale w nauce nie jest prawda”. Otóz prawda jest prawda we wszystkich kategoriach odnoszacych sie do niej. Nie jest prawda dla nauki, ze Bóg nie istnieje, ale jest prawda dla religii, ze Bóg istnieje. Podobnie, Ewolucja nie jest prawda w nauce, podczas gdy w religii akt stwórczy jest prawda. Kiedy to dotyczy pojedynczej sprawy, musi byc jedna absolutna, wewnetrznie spójna prawda, a wtedy ta prawda bedzie odpowiadac sytuacyjnej rzeczywistosci. W pewnych przypadkach mozemy cos widziec inaczej i miec chwilowo odmienne opinie odnosnie tego, ale w koncu dojdziemy do wniosku, ze byla tylko jedna prawda.

Jest rzecza wazna zrozumienie tego, ze prawda jest wewnetrznie spójna odnosnie posluszenstwa Bogu, co jest tez jedna z przyczyn, ze w wierze logika gra az tak wazna role. Jesli Bóg bylby wewnetrznie niespójny, to wtedy my nie moglibysmy uzywac logiki jako narzedzia zrozumienia Boga i naszej wiary. Logika jest tym, co pozwala nam ekstrapolowac zasady i przepisy Biblijne w celu ich praktycznego zastosowania w naszym swiecie wspólczesnym [3]

Jest zrozumiale, ze koncepcja wewnetrznej spójnosci moze spowodowac, ze Chrzescijanie znajda sie w pozycji niewygodnej, poniewaz dzis istnieje tak wiele denominacji na swiecie, a kazda z odrebnymi przekonaniami wiary. Nie ma istotnego znaczenia jak my próbujemy to wyjasnic, gdyz dla róznych Chrzescijan, poza minimalizacja indywidualnych róznic, nie ma odrebnych prawd. Bóg zacheca Chrzescijan do osiagniecia punktu „…abysmy wszyscy byli jednomyslni i aby nie bylo miedzy nami rozlamów, lecz abysmy byli zespoleni jednoscia mysli i jednoscia zdania” (1.Kor.1:10b). Wierzymy, ze droga do osiagniecia tego wiedzie nie przez ustepstwa, ale przez czestsze wspólne modlitwy polaczone z czujnym i pilnym studiowaniem objawien, jakie Bóg dal nam o sobie w Jego Slowie.

Uniwersalność

Prawda jest uniwersalna, jeśli jednakowo stosuje się do wszystkiego, czy każdej osoby, bez specyficznego nastawienia lub wymagań. Odmienny sposób myślenia o uniwersalnych charakterystykach prawdy może być taki, że ona nie ma zasięgu regionalnego lub zaściankowego, nie jest wymuszona lub małostkowa. Prawda jest ekumeniczna, szeroka, radykalna i wszechobecna. Prawda nie jest modna lub pobieżna. Ponieważ ona jest uniwersalna, nikt jej nie może uniknąć. Ponadto w dzisiejszym świecie śmierć jest prawdą dla wszystkich ludzi, oraz że nadchodzi dzień sądu, jakiego nikt nie uniknie. Nikt z żyjących nie zdoła śmierci uniknąć lub jej umknąć, w szczególności przez prostą niewiarę, że to także do niego może mieć zastosowanie. Nikt nie zdoła zmienić prawdy o śmierci i sądzie przez decyzję nie myślenia o tym. Niebezpieczeństwem jest nie rozpoznanie faktu, że prawda jest uniwersalna, że niektórzy ludzie działają tak, jakby to nie odnosiło się do nich tylko dlatego, że oni w to nie wierzą. Sprawy będą się tak toczyć, aż to na nich rzeczywiście spadnie, w którym to momencie Pismo zostanie wypełnione, o czym mówi, „tam będzie płacz i zgrzytanie zębów” (Mat.8:12).

Uniwersalna natura prawdy powinna prowadzić każdego z nas do takiej ostrości jej widzenia, aż dojdziemy do przekonania, że ją znaleźliśmy. Trwanie w zadowoleniu lub radości z tego, dokąd doszliśmy i w co już wierzymy, nie jest rzeczą wystarczającą. Wiele osób mówi, że są „zadowolone z tego, w co wierzą”, ale to nie świadczy, że maja rację, gdyż to może okazać się miejscem niebezpiecznym, kiedy to, z czego są zadowoleni, okaże się nieprawdą. Bóg oczekuje od nas, że będziemy Go poszukiwać i On obiecuje nam, że jeśli będziemy szukać, to Go znajdziemy. Ciekawe, że czasami znalezienie Boga wprowadza nas w dyskomfort, ponieważ możemy nagle odkryć, iż Bóg ma dla nas do wykonania więcej zadań niż przywykliśmy wykonywać, albo możemy dojść do wniosku, że zło tego świata walczy przeciwko nam w taki sposób, jaki nam się nie podoba. Dzieje się tak, kiedy prawda nadchodzącego życia przynosi prawdziwą radość i pocieszenie.

Wyłączność

Podczas gdy uniwersalny aspekt prawdy dotyczy jej natury ogólnej, to aspekt wyłączności dotyczy jej charakteru specyficznego i wąskiego. Prawda zawsze „rysuje linię na piasku” w tym sensie, że cokolwiek jest jej przeciwne, okazuje się fałszywe, lub błędne. Prawda wyłącza wszystko, co jest jej przeciwne. Wyłączna natura prawdy sprawia, że o tych, co ją ogarniają, ludzie myślą, jako „ograniczonych na umyśle”. Kiedy Bóg stworzył zarówno świat fizyczny jak i świat duchowy, to pojawił się sens, aby te dwa światy odwzorowywały wyłączną naturę prawdy, i one to czynią. Wyłączna natura prawdy jest wbudowana w tkaninę materii świata, w jakim żyjemy. Rzymian 1:20 podkreśla, że Boskie dzieło stwórcze wskazuje na Stwórcę, a my, jako „ograniczeni na umyśle” widzimy, że w naturze powinno istnieć odbicie wyłączności natury prawdy.

Wokół nas znajdujemy przykłady wyłączności natury prawdy, które „ograniczoność na umyśle” ukazują jako przyrodzoną Stworzeniu. To może wyglądać jako „ograniczoność na umyśle”, gdy wlewamy tylko benzynę (albo substancję o podobnych właściwościach palnych) do naszych zbiorników samochodowych, a jednak, kiedy wlejemy tam resztki napojów gazowanych, to samochód staje. Tak więc wszyscy kierowcy są „ograniczeni na umyśle” odnośnie tego, co należy tankować. Rzeczywiście wszyscy, odnośnie niemal wszystkiego w naszym życiu, jesteśmy „ograniczeni na umyśle”. Nie spalamy starych zabawek plastikowych dziecięcych w naszych kominku, chociaż one są palne, jak też nie spalamy naszych szklanych naczyń i puszek blaszanych, ponieważ one są tak „ograniczone”, że nie zapłoną. My jesteśmy bardzo „ograniczeni” odnośnie tego, co spożywamy i odrzucamy wiele bezpłatnie dostępnych rzeczy (jak trawa, żwir i stare ubrania) i płacimy dużo pieniędzy za „żywność”. Jeśli żeglujemy po oceanie to jesteśmy tak “ograniczeni na umyśle”, że zaspokajamy pragnienie inaczej niż pijąc wodę oceaniczną, której tyle jest wokół nas.

Czy może tak być, iż Bóg, który stworzył przyrodzoną wyłączność albo przyrodzoną „ograniczoność” w jego stworzeniu fizycznym, odstąpiłby od takiej wyłączności w jego stworzeniu duchowym? Jako Chrześcijanom powinno się nam wydawać, że Bóg jest nie mniej „ograniczony” odnośnie rzeczy duchowych i Jego duchowych Stworzeń niż On się okazał odnośnie Jego stworzeń fizycznych. Bóg wplótł to wszystko w naturę prawdy tak, aby była ona wyłączna i nie ma na to innego sposobu. Nie powinno nas też dziwić, kiedy nie-Chrześcijanie nazywają nas „ograniczonymi na umyśle”, ponieważ tacy jesteśmy, i taka jest natura prawdy. Jest faktem, że wiele osób myli się, kiedy chodzi o zasady wiary odnośnie Boga, a nasza niechęć do konfrontacji z ich poglądami lub nadzieja „przyłączenia każdego”, nie zmieni samej natury prawdy. To jedynie powstrzymuje ludzi od przyjęcia warunków na drodze poznania rzeczywistości oraz Boga, co rzeczywiście ma miejsce.

Obiektywność

Wyraz „obiektywność” odnosi się do dziedziny doświadczeń, ale tych niezależnych od ludzkich myśli czy założeń. Prawda obiektywna nie może być zależna od jakichkolwiek ludzkich pragnień, przekonań lub emocji. Prawda nie poddaje się ludzkiej kontroli, determinacji czy sprzeciwom. Nikt nie może decydować, czym jest prawda, ona nie jest subiektywna, nie podległa człowiekowi. Ona jest obiektywna, poza człowiekiem. Ona musi być człowiekowi objawiona, ponieważ człowiek nie może jej uczynić lub zmienić. Są ludzie, którzy myślą w kategoriach „ich własnej prawdy”, ale myślenie w ten sposób jest przeciwne wobec samej natury prawdy. Jeśli ktokolwiek mógłby posiąść własna prawdę, wtedy prawda taka nie byłaby prawdą, ale byłaby jedynie osobistym doświadczeniem odnośnie własnych przekonań.

Kiedy to odnosimy do Boga, obiektywna natura Boga staje się oczywista. My nie tworzymy Boga, ani Go nie możemy zmienić. Nie możemy też Boga zmodyfikować przez to, że Weń nie wierzymy, lub w czymkolwiek wierzymy fałszywie. Naszym zadaniem, jako stworzeń Bożych, jest odkryć prawdę, która nas otacza i odkryć oraz rozwinąć relację z naszym Stwórcą. Istnieją religie, które nauczają, że musimy odkryć Boga „wewnątrz nas”. Takie nauki istnieją od niepamiętnych czasów a ich owoc jest jednolity: każda osoba kończy na odmiennym pojmowaniu Boga. Boga w nas nie ma, a przez wglądanie do naszego wnętrza nie możemy Go znaleźć. Biblia umożliwia nam czytanie i uczenie się o Bogu z jej kart, przez co możemy rozwijać osobistą z Nim relację.

Podsumowanie

Kiedy badamy poszczególne charakterystyki prawdy, że ona jest absolutna, przystająca, spójna, uniwersalna, wyłączna i obiektywna, to zostaje jasno uporządkowanych wiele rzeczy odnośnie Istoty Boga, Słowa Bożego, Syna Bożego i życia jako takiego. Stajemy się bardziej wyraziście świadomi walki duchowej, jaka toczy się wokół nas. Pierwszą bronią Przeciwnika jest kłamstwo i nieprawda, ale kłamstwo nie może zostać obnażone, jakim ono jest, jeśli nikt nie uwierzy prawdzie. Nic dziwnego, że Przeciwnik prowadzi tak intensywną kampanię przeciwko istnieniu prawdy absolutnej. Jeśli on zdoła przekonać ludzi do wiary, że „prawdą jest to, co dla nich jest prawdą”, albo „prawda, którą odnajdują w sobie samych”, to on zatriumfuje w swej misji „kradzieży, zabijania i zatracania (Jana 10:10)”. Ludzie spotkają Boga przy zmartwychwstaniu i wtedy zobaczą, że „ich prawda” była zwykłym kłamstwem, które dawało im chwilowe pocieszenie na ziemi. W tym czasie Pismo, które mówi, „Niejedna droga zda się człowiekowi prosta, lecz w końcu prowadzi do śmierci” (Przyp.Slm,.14:2 i 16:25, wyraża to z naciskiem dwukrotnie) będzie widziana jako „prawda” ale będzie zbyt późno dla tych, którzy nie szukali Boga, aby przyjąć zbawienie.

Jako Chrześcijanie powinniśmy wierzyć słowom Jezusa Chrystusa, że Słowo Boga jest prawdą (Jana 17:17) i powinniśmy pracować wytrwale, aby ją zrozumieć, uwierzyć jej, i nauczać innych. Przy końcu czasu, jedynie ta teoria, idea, pomysł, ideologia lub przeświadczenie, które jest zgodne z prawdą i ostoi się w rzeczywistości, której Bóg przydzielił jej miejsce. Potrzebujemy uhonorować Boga i błogosławić siebie i innych przez odkrywanie prawdy i przekazywanie jej tym, którzy żyją wokół nas.